به گزارش اکوتیپ، کشتی مسافربری «یو‌اس‌اس یونایتد استیتس» (SS United States)، رکورددار سرعت عبور از اقیانوس اطلس و بزرگ‌ترین کشتی مسافربری ساخته‌شده در آمریکا، پس از ۷۴ سال در یک عملیات کنترل‌شده در خلیج مکزیک غرق شد. این عملیات که قرار بود ۱۲ نوامبر انجام شود، به دلیل بدتر شدن وضعیت جوی ۲۴ ساعت جلو افتاد و در عصر ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶ آغاز شد.
در ساعت یک بعدازظهر به وقت محلی، پیمانکار دریایی شیرهای ورودی آب موتورهای قدیمی کشتی را باز کرد تا آب با سرعت از پیش تعیین‌شده وارد بدنه شود. هدف این بود که کشتی بدون واژگونی یا متلاشی شدن، به‌صورت ایستاده و آرام به کف دریا برسد. عملیات در ساعت ۹ و ۲ دقیقه شب همان روز پایان یافت. مقررات زیست‌محیطی استفاده از مواد منفجره را ممنوع کرده بود، بنابراین مهندسان با روش آبگیری این کار را انجام دادند؛ روشی که هم سرعت فرورفتن را کنترل می‌کند و هم از آسیب انفجار به محیط زیست دریایی جلوگیری می‌کند.
این کشتی ۳۰۲ متری که ۳۳ متر از تایتانیک بلندتر است، در سال ۱۹۵۲ نخستین سفر خود را آغاز کرد. برای کاهش وزن، روبنای عظیم آن عمدتاً از آلومینیوم ساخته شد؛ کاری که در آن زمان از نظر مهندسی بسیار پیشرفته بود، چون ساخت سازه‌های بزرگ آلومینیومی بسیار دشوارتر از سازه‌های فولادی سنتی است.
در طراحی کشتی، ایمنی در برابر آتش نیز به‌دقت در نظر گرفته شد. چون پیش‌تر کشتی‌های مسافربری «مورو کسل» و «نرماندی» دچار آتش‌سوزی‌های سنگین شده بودند، در ساخت «یونایتد استیتس» تا حد امکان از مواد قابل اشتعال پرهیز شد. بدنه با شیشه، فلز، فایبرگلاس، آزبست و پلاستیک ساخته شد و استفاده از چوب به حداقل رسید. حتی دو پیانوی بزرگ کشتی هم باید آزمایش‌های ویژه‌ای را می‌گذراندند تا ثابت شود بخش‌های چوبی‌شان در برابر آتش بنزین مقاومت نسبی دارند و اجازهٔ نصب بگیرند.
شهرت اصلی کشتی اما نه به اندازهٔ بدنه و نه به طراحی ضدحریق آن بود؛ بلکه به سرعت خیره‌کننده‌اش مربوط می‌شد. در نیمهٔ اول قرن بیستم، کشتی‌های مسافربری برای کسب «نشان آبی» (Blue Riband) رقابت می‌کردند؛ نشانی که به سریع‌ترین کشتی در عبور از اقیانوس اطلس تعلق می‌گرفت.
در سال ۱۹۵۲، «یونایتد استیتس» در نخستین سفر خود رکورد کشتی بریتانیایی «آر‌ام‌اس کویین مری» (RMS Queen Mary) را که از سال ۱۹۳۸ دست‌نخورده مانده بود، شکست. این کشتی زمان عبور از اقیانوس اطلس را ۱۰ ساعت و ۲ دقیقه کاهش داد و به سرعت میانگین ۳۵٫۵۹ گره، معادل ۶۵٫۹۱ کیلومتر بر ساعت، دست یافت. جالب اینکه این سرعت، بالاترین سرعت ممکن کشتی نبود؛ ناخدا دستور داشت فقط رکورد را بشکند و سرعت بیشتری را برای رقابت‌های آینده ذخیره کند. این رکورد تا امروز شکسته نشده و «یونایتد استیتس» سریع‌ترین کشتی اقیانوس‌پیما در تاریخ مانده است.
در طول فعالیتش، این کشتی میزبان چهار رئیس‌جمهور آمریکا، هایله سلاسی امپراتور اتیوپی، دوک و دوشس ویندزور و چهره‌هایی چون مرلین مونرو، جان وین، کری گرانت، الیزابت تیلور، شون کانری، کوکو شانل و سالوادور دالی بود. این کشتی نه فقط وسیلهٔ حمل‌ونقل، بلکه نماد دوران طلایی سفرهای اقیانوس‌پیما بود.
اما با گسترش هواپیماهای جت در دههٔ ۱۹۶۰، موقعیت تجاری کشتی‌های مسافربری تضعیف شد. هواپیماهایی مانند بوئینگ ۷۰۷ سفرهای بین‌قاره‌ای را در زمان کمتری انجام می‌دادند و مسافران بیشتری به حمل‌ونقل هوایی روی آوردند. شرکت کشتیرانی آمریکایی مالک کشتی هم با اختلافات اتحادیه‌ها و کاهش حمایت دولتی روبه‌رو شد و تقاضا برای سفرهای دریایی پیوسته کم شد. سرانجام این کشتی در سال ۱۹۶۹ از خدمت خارج شد.
در دهه‌های پس از آن، کشتی در بندر پارک شد، بدنه‌اش به‌مرور زنگ زد و مالکیتش چند بار تغییر کرد. طرح‌هایی برای تبدیل آن به کشتی تفریحی، هتل، مرکز تفریحی یا موزهٔ دریایی مطرح شد، اما همه به دلیل کمبود بودجه، بدهی و اختلافات حقوقی ناکام ماندند. در نهایت به دلیل معوق ماندن هزینهٔ اسکله، از آن خواسته شد بندر را ترک کند.
راه‌حل در تصمیم شهرستان اوکالوسا (Okaloosa County) به خرید کشتی و تبدیل آن به صخرهٔ مصنوعی بزرگ پیدا شد. این پروژه تنها به یدک‌کشی کشتی به منطقهٔ تعیین‌شده نیاز نداشت، بلکه پاک‌سازی و بازسازی گسترده‌ای هم می‌طلبید. مهندسان دو دودکش بزرگ، دکل رادار و بخشی از روبنا و تجهیزات داخلی را برچیدند، در دیوارهٔ اتاق‌های کشتی سوراخ‌های لازم برای ورود آب ایجاد کردند و حجم زیادی از سوخت باقی‌مانده و مواد آلاینده را پاک کردند.
اکنون این کشتی در حدود ۴۰٫۷ کیلومتری جنوب غربی دستین (Destin) در فلوریدا، در محدودهٔ صخرهٔ مصنوعی تعیین‌شده، در مختصات ۳۰ درجه و ۰۷٫۱۴۸ دقیقهٔ شمالی و ۸۶ درجه و ۴۶٫۷۵۵ دقیقهٔ غربی و در فاصلهٔ حدود ۲۲ مایل دریایی از ساحل آرام گرفته است.
در آینده، سطح بدنه به‌تدریج میزبان مرجان، بارناکل و شقایق دریایی خواهد شد و به زیستگاه تازه‌ای برای آبزیان تبدیل می‌شود. سالن‌های رقص، تئاتر، راهروهای عرشه و کابین‌هایی که روزگاری میزبان رؤسای جمهور و اعضای خانواده‌های سلطنتی بودند، حالا محل رفت‌وآمد ماهی‌های تریگر، هامور، شناگر و مارماهی خواهند بود. این سازهٔ عظیم زیرآبی همچنین غواصان را جذب می‌کند و به منبع تازهٔ گردشگری دریایی منطقه بدل می‌شود.
برای «یونایتد استیتس»، این هم خداحافظی کامل است و هم ادامه‌ای متفاوت؛ کشتی‌ای که با سرعت و مهندسی، نماد عصر کشتیرانی اقیانوس‌پیما بود، اکنون در زیر دریا به شکلی دیگر به حیات خود ادامه می‌دهد.
عملیات غرق کردن کشتی در عصر ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶ آغاز شد و در ساعت ۹ و ۲ دقیقه شب همان روز پایان یافت.
مقررات زیست‌محیطی و مقررات فدرال مواد منفجره استفاده از آن را ممنوع کرده بود؛ به جای آن مهندسان با باز کردن شیرهای ورودی آب، بدنه را آبگیری کردند.
این کشتی در سال ۱۹۵۲ رکورد سرعت عبور از اقیانوس اطلس را که از سال ۱۹۳۸ در اختیار کشتی بریتانیایی آر‌ام‌اس کویین مری بود، با میانگین سرعت ۳۵٫۵۹ گره شکست و این رکورد تا امروز شکسته نشده است.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.